อะแฮ่ม....อะแฮ่ม

21 กรกฏาคม 2551 วันพระราชทานปริญญาบัตร ของ มหาวิทยาลัยศิลปากร

รับปริญญาแล้วถึงเรียกว่าจบได้อย่างจริงจัง

ตอนรอรับพระราชทานปริญญานี่ไม่เกร็งเลย นั่งเล่น คุย หลับ แอบฟังคนข้างหลังโม้

แถมมันยังโม้เป็นไทยคำ อังกฤษคำอีกต่างหาก ขอซับด้วยได้ป่ะ 555+

แต่พอเริ่มเคลื่อนย้ายมวลสารออกจากที่นั่งได้เท่านั้นละ เริ่มตื่นเต้น

พอก้าวขึ้นบันได คุณข้าหลวง(คิดว่านะ) บอกว่าจะรับปริญญาแล้ว

ทำหน้าให้สดชื่นหน่อย ยิ้มเข้าไว้

เราก็ยิ้มเลย 55+ พอรับ อืม....คิดว่าเอางานไม่ผิดนะ แต่ลืมม้วนมือเก็บปริญญา

สงสัยแขนจะเข้าไปติดในรูปกวางแน่นอน ขอโทษนะเพื่อน

พอรับเสร็จออกมา หายใจได้โล่งมาก เพราะถอดครุยเรียบร้อยแล้ว

เราได้ยินว่าคนบางคนที่เรารู้จักแล้วก็เพื่อนบางคนนะ

เลือกที่จะไม่รับปริญญา เราก็ไม่รู้เหตุผลลึกๆเท่าไหร่

อาจจะคิดว่า แค่เรียนจบก็โอเคแล้ว พ่อแม่ก็ภูมิใจเหมือนกัน

แต่เราคิดว่าวันที่พ่อแม่จะภูมิใจกับชีวิตการเรียนของลูกมากที่สุดก็คือวันรับปริญญานี่แหล่ะ

หน้าไร้สีสัน หุหุ เหงื่อออกแป้งลบหมด ไม่ได้แต่งเพิ่มเลย

อยากถ่ายรูปที่ทับแก้วเพิ่มอีก แม่ก็ว่าอย่างนั้น

เพราะวันจริงไปสายเลยไม่ค่อยได้ถ่ายรูปกะที่บ้านเท่าไหร่

.

.

.

มาถึงตอนนี้ .... เราคิดถูกแล้วใช่รึเปล่าที่เลือกทางที่ทำให้พ่อแม่ภูมิใจหนะ