11-SEVEn

ตอนตามหาพระจันทร์
ได้ ความสุขของกะทิ มาจากพี่เส่งในคราววันเกิดปีนี้เอง
ต้องขอแนะนำกันหน่อย พี่เส่ง คือพี่ฮับของเราที่คณะ ICT
พี่ฮับคือใคร ?
พี่ฮับก็คือ คนที่จับฉลากเลขรหัสเราได้ตอนปี1
ใครที่มีพี่รหัสอยู่แล้วก็อาจจะพี่ฮับอีกคน เป็น2คน
สำหรับเรามีพี่ฮับนเดียว เพราะอาภัพพี่รหัส
เรามี น้องรหัส1คนและมีน้องฮับ2คน ซึ่งเราสนิทกับน้องฮับมากกว่า
และพี่ฮับคนนนี้ของเราน่ารักมาก ตอนแรกไม่ชอบนิดหน่อย
ด้วยพี่เส่งแกเป็นว้ากซะด้วย
ความสุขของกะทิ ?
"ถ้าความฝันคือ พลังผลักดันให้คนเรามุ่งไปข้างหน้า
ความลับก็คงเป็นแรงผลักดันให้เราต้องมองย้อนไปข้างหลัง"
กะทิ เด็กหญิงที่ไม่มีพ่อและแม่ก็เพิ่งตายจากไป
ถึงแม้กะทิจะรู้สึกเหงาอยู่ลึกๆก็ไม่ได้ทำให้คนรอบข้างเศร้าไปด้วย
แต่แล้วเหตุการณ์บางอย่างก็ทำให้ความรู้สึกของกะทิเปิดเผย
คนที่รักกะทิทั้งหลายจึงพยายามช่วยกันให้กะทิกลับมาเป็นร่าเริงเหมือนเดิม
กะทิได้ไปบ้านของแม่ที่เคยอยู่ เจอปริศนาที่แม่ทิ้งไว้ให้
กะทิมีความสุขที่ได้ไขปริศนาของแม่และทำคำสั่งเสียสุดท้ายให้เป็นจริง
ความอิ่มใจของฉัน ?
อ่านแล้วอมยิ้มได้ตลอดเรื่อง มีความสุขเมื่ออ่านจบ
เรื่องน่าติดตามดี ใช้ศัพท์ที่ไม่ยากแก่การเข้าใจ
อาจจะไม่ใช่หนังสือที่ดีที่สุดแต่ก็เป็นหนังสือที่ดีเรื่องหนึ่ง
ที่อิ่มใจคงเพราะได้มาเป็นของขวัญวันเกิด
พี่เส่งเข้าใจเลือกเรื่องนี้มาให้เรา เราดีใจ
ที่อ่านแล้วตรงใจก็มีอยู่ "คนเราต้องเคารพเหตุผลของคนอื่น"
มันตรงกับเรา เราเข้าใจและเคารพเหตุผลของคนอื่นอย่างง่ายๆเสมอ
แต่ไม่ค่อยจะมีใครเคารพการตัดสินใจของเราสักเท่าไหร่
บอกว่า ไม่ ก็จะแปลว่า ใช่ ซะงั้น
ขอแสดงความยินดี ?
หนังสือเรื่องนี้ ได้รับรางวัลซีไร (แต่ไม่ใช่เล่มนี้นะ)
ความสุขของกะทิมี 2 เล่ม เราได้เล่มสองมา
คุณ งามพรรณ เธอเป็นผู้หญิงเก่งและหนังสือเล่มนี้ก็เขียนได้ดี
เราไม่รุ้ว่าเรื่องที่เข้าชิงรางวัลทั้งหมดดีแค่ไหน
เพราะเราก็ไม่ได้อ่าน แต่เมื่อเรื่องนี้ได้
จึงขอแสดงความยินดีด้วย แม้จะช้าไปหน่อย

จากรูป เมื่อวันก่อนจัดของที่ห้องเลยได้อ่านจดหมายเก่าๆ
เขียนติดต่อกันกับเพื่อนตอนม.ต้น ตลอด 3ปีที่เรียนม.ปลาย คนละโรงเรียนเลย
อ่านแล้วก็ขำ บางเรื่องมันเปิ่นๆ ที่เป็นตอนนี้คงไม่ทำแน่ๆ
เราคิดว่าเรามีเพื่อนดีนะ แม้แต่เพื่อนสมัยอนุบาล บางคนก็ยังติดต่อกันอยู่
ตอนเด็กๆ เราชอบแกล้งเพื่อน แอบหยิกบ้าง เอาของไปซ่อนบ้าง
แต่ตอนหลังเพื่อนที่เราแกล้งก็กลายมาเป็นเพื่อนเรา เป็นเพื่อนรักด้วย
คบกันก็นานพอๆกับเวลาที่เราเรียนหนังสือนี่แหล่ะ 17 ปีได้
การเขียนจดหมายนี่ก็ดีนะ มันเป็นอะไรที่เป็นตัวเป็นตนดี
ถ้าอีก 10-20 ปี เวลาที่เอามาอ่านอีกครั้ง มันก็สร้างความสุขได้เหมือนกัน
ตอนนั้น คนเขียนอาจจะไม่อยู่แล้ว ก็ได้นะ