ก็แค่......

posted on 20 Nov 2006 00:00 by gant in kant

"พี่ หนูเรียนเสร็จแล้วจ้า ตอนนี้อยู่ปากซอยบ้านพี่หล่ะ ออกมารับหน่อยซิค่า" พูดโทรศัพท์ไปพลางก็ลงจากรถแท็กซี่ "นี่ วันนี้นะ อาจารย์สอนยากมากเลยหล่ะ เดี๋ยวพี่มารับหนูเลยได้ป่าว" พูดไปก็เพราะอยากให้สุดที่รักของฉันออกมารับ ที่จริงจะนั่งแท็กซี่เข้าบ้านไปหาเลยก็ได้"พี่ว่าเราเลิกกันเถอะนะ"เสียงที่ส่งมาตามสาย พูดว่าอย่างนั้น นี่มันเกิดอะไรขึ้น ทำไมถึงเป็นแบบนี้หล่ะ "พี่ว่าไงนะ เลิกกันเหรอ ทำไมหล่ะ ทำไม"ไม่มีคำตอบใดใด ตอบกลับมา ใจของฉันเริ่มไม่อยากได้ยินคำใดใดอีกแล้ว ฉันกดโทรศัพท์ทิ้ง ใบหน้าของฉันเริ่มชา ดวงตาเริ่มร้อน ฉันเดินข้ามถนนอย่างไรจุดมุ่งหมาย ฉันน่าจะกลับบ้านของฉันนะ ฉันคิด แต่เท้าที่ก้าวเดินออกไปนั้น มันช่างสวนทางกลับความคิด ฉันเดินไปยังที่ที่เคยมีเรา ที่ฉันกับพี่เขาเคยไปเที่ยวด้วยกัน ใจที่เคยคิดว่าเข้มแข็งว่าตัวฉันจะรับกับปัญหาอุปสรรคต่างๆได้ ไม่มีอีกแล้ว ไม่ถึงเสี้ยวนาทีที่ฉันทรุดตัวลงบนม้านั่ง น้ำตามันก็เอ่อไหลออกมา แล้วฉันนั่งร้องไห้อยู่ที่นั่น ...............................

สะดุ้งตื่นนอนตอนเช้า เริ่มสำรวจตัวเอง

นี่เราอยู่ที่หอนี่ เมื่อวานเราก็อยู่ที่นี่ใช่มั้ย เมื่อกี้นี้อะไรนะ

ฝันเหรอ ค่อยยังชั่วหน่อย ใจหายหมดเลย

แต่ว่าถ้ามันเป็นจริงขึ้นมาเราจะทำไงดีนะ