11-SEVEn

เมื่อวานนี้โทรกลับบ้าน จะโทรไปขออตังน่านแหล่ะ

น้องชายตัวดีมันรับแล้วแกล้งยียวนกวนประสาทเรา

เราเลยเผลอด่ามันไปว่า ไอ้เชี่ยนี่

น้องมันคงสะอึกอ่ะ เพราะเราไม่เคยด่าใครและโดยเฉพาะกะมัน

รีบไปตามแม่มารับเลย แต่ก็ฝากรอยแค้นไว้อีก

แค่ 3 คำที่เราด่ามันไป แม่ว่ากลับมาเป็นร้อย

ไปด่าน้องได้ไง น้องเสียใจนะ แม่ไม่เคยสอนให้หนูพูดแบบนี้ บรา บรา...

แล้วที่สำคัญ เราเป็นพี่นะ เป็นพี่แล้วสติแตกไม่ได้เหรอแม่

เลยโดนกลับมาอีกดอก นอยด์แล้ว

เราเป็นลูกคนเดียวมาตั้ง 20 ปีเชียวนะ

อ้อ งงดิ ลูกพี่ลูกน้องหน่ะ ย้ายมาอยู่บ้านเรา

ไม่ใช่น้องแท้ ๆ เราก็รักน้องนะ แต่บางอย่างมันไม่ใช่อ่ะ

อย่างเวลาแบ่งขนมเท่า ๆ กันแล้วน้องกินหมดก่อน

เรายังกินไม่หมด แม่ก็จะบอกให้เราเอาของเราแบ่งให้น้อง

ทั้งที่ตอนแรกแบ่งเท่า ๆกันแล้ว เราจะให้ส่วนของเรารึไม่

มันก็เรื่องของเราดิ ทีมันกินยังไม่แบ่งเราเลย

ไอ้เรื่องทำนองนี้เราคิดมาตั้งแต่เด็กแล้ว

บ้าน 2 บ้านที่เราอยู่มันมีวัฒนธรรมไม่เหมือนกัน คิดว่างั้นนะ

บ้านย่า เราจะเป็นน้องคนเล็ก หลานคนเล็ก

พี่ ๆ ก็ไม่ได้ใจดีกับเรามากมาย แบ่งของก็แบ่งเท่า ๆ กันเลย

ส่วนบ้านยาย เราจะเป็นหลานคนโต

มีไรเราต้องให้น้อง คล้าย ๆ อย่างที่เราบอกไปตอนแรก นั่นแหล่ะ

คงเพราะเราอยู่บ้านย่ามากกว่าละมัง มันเลยทำให้เราคิดยังงี้

แต่ว่าเป็นพี่ ต้องเสียสละให้น้อง เป็นหน้าที่เหรอ ไม่เข้าใจเลยง่ะ

แต่ว่าถ้าเป็นน้องเราจริง ๆ เราอาจจะไม่คิดอย่างนี้ก็ได้มั้ง

เผอิญมันไม่มี เป็นลูกคนเดียวมาซะชินแล้วด้วย