11-SEVEn

เคยทำอะไรทุกวัน ๆ จนติดเป็นนิสัยมั้ย

แล้วนิสัยนั้นดีรึเปล่า สมควรที่จะเปลี่ยนแปลงมั้ย

วันนี้ด้วยเรื่องของเพื่อนคนหนึ่ง

เขาจะย้ายเอกทั้ง ๆ ก็เรียนจนจะจบปี 3แล้วแท้ ๆ

มันทำให้เราโดนถามว่า " แกเองก็ไม่ค่อยมีเพื่อนในอนิเมแกเรียนได้มั้ย

แล้วทำไมเขาเรียนไม่ได้ (ว่ะ)"

ใจ - แล้วพวกมึงนี่ไม่ใช่เพื่อนกูเหรอว่ะ

ปาก - ก็ไม่มีเป็นไรนี่ ก็กูอยากจะเรียน กูก็เรียน แค่นั้น

ใจคิดงั้นนะแต่ไม่ได้พูดไปหรอก เดี๋ยววงแตก

ที่เขียนนี่อย่าคิดว่า เราโกรธเพื่อนหรืออะไรนะ ไม่ได้โกรธเลย

คงจะพูดไมทันได้คิดหรืออะไรก็แล้วแต่ มันก็ทำให้เราคิดว่า

ไอ้นิสัยแบบที่ไม่ค่อยสนใจ ไม่เอาใครของเรานี่มันน่าจะเปลี่ยนบ้าง

นอน ๆ คิดดู มันก็ไม่แปลกหรอกที่เราจะเป็นแบบนี้

เพราะเราเป็นลูกคนเดียว ทำอะไรคนเดียวจนชินงั้นมั้ง

เมื่อตอนจะเข้าเรียนม.ต้น เรายังสมัครเอง มอบตัวเองเลย

ก็ทำเองหมดนั่นแหล่ะ พอเข้ามหาลัย ป๊ากับแม่มาทำอะไรให้

เราก็รู้สึกว่ามันแปลกเหมือนกัน

เคยถามเขานะว่าทำไมป่านนี้ถึงเพิ่งมาทำอะไรให้

แม่เขาว่า โตแล้วน่าเป็นห่วงกว่าตอนเด็ก

ใจ - เรานี่น่าเป็นห่วงขนาดนั้นเลยเหรอว่ะเนี่ย

ปาก - อืมมม...

ตอนนี้มีอย่างนึงที่เราไม่อยากจะทำคนเดียว

คือ กินข้าว ถ้าไม่มีเพื่อนเราจะไม่กิน

มันเป็นอย่างนี้เพราะ ไอ้นิว ตัวเดียว

ตอนเข้ามหาลัยใหม่ ๆ เราติดนิสัยตื่นเช้า

เราจะต้องตื่นมากินข้าวทุกเช้า คนเดียว เพราะเพื่อนยังไม่มีใครตื่น

เราเจอนิว มันถามว่า ทำไมมากินข้าวคนเดียว เพื่อนไม่คบเหรอ

ใจ - กินข้าวคนเดียวมันแปลกตรงไหนว่ะ

ปาก - คงงั้น

หลังจากนั้นเราแทบจะไม่เคยไปกินข้าวคนเดียวเลย

เรากลัวคำถามแบบนี้กับสายตาที่มอง

ยังไงเราก็คิดว่าเราเปลี่ยนนิสัยไม่ได้หรอก

มันคงเป็นมากกว่านิสัยไปซะแล้ว

ถ้ามัวแต่กลัว จนทำอะไรคนเดียวไม่ได้ก็แย่นะซิ

ใครจะมาช่วยตลอดเวลา

หรือ อีกในนึง เพื่อนเคยบอกว่า เป็นเพราะเราไม่เคยเชื่อใจใครเลยต่างหาก