11-SEVEn

ตอนนี้พี่ชายกำลังขับเรือพานักท่องเที่ยวไปดูหิ่งห้อยอยู่

น่าสนุกใช่มั้ยหล่ะ

เราเองก็เคยนั่งเรือไปดูหิ่งห้อยแค่ครั้งเดียวเองนะ

เมื่อตอนวันลอยกระทงปีที่แล้ว เรามีความสุขมาก

วิวตอนกลางคืน แสงไฟแล้วก็หิ่งห้อย

พี่ชายพาเราขึ้นไปซื้อขนมที่ตลาดอัมพวาด้วยนะ

เยอะแยะเลย คืนนั้นยิ้มไม่หุบเลยจริง ๆ

3 ปีมานี่กลับบ้านที่อัมพวานับครั้งได้

อะไร ๆ เปลี่ยนไปมาก โฮมสเตย์มีมากจนเราทึ่ง

ตลาดอัมพวาที่ดูเงียบเหงาก็กลับคึกครื้นขึ้นด้วย

ดูมีชีวิต ชีวาขึ้นมาก

แต่ภายนอกที่สุกใสนั้น เราคิดว่า อัมพวากำลังจะเปลี่ยนไป

หลายคนก็บอกว่า ดีขึ้น เรากลับคิดว่า นั่นดีแล้วจริงเหรอ

ทำไมเราถึงคิดอย่างนี้นะ

คงเพราะเราเห็นอัมพวาในแบบที่เงียบเหงามานานละมั้ง

เวลาที่เราเลิกเรียน เราต้องเดินขึ้นสะพานข้ามแม่น้ำนั่น

เพื่อมานั่งเรือเมล์กลับบ้าน

เดี๋ยวนี้น้ำในคลองหน้าบ้าน สาหร่ายขึ้นจนเขียวตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ซิ

แล้วเด็ก ๆ เขาจะนั่งรถสองแถวรับจ้างไปโรงเรียนกัน

ถนนตัดลัดเลาะมากขึ้น ทางที่เราไม่รู้จักก็มีอยู่หลายเส้นเลย

เรือเมล์ที่เคยรับส่งนักเรียนก็ไม่ได้หายไปไหน

เพียงแต่เปลี่ยนรูปแบบไปรับส่งนักท่องเที่ยวแทน

จากอำเภอที่ไม่ค่อยมีคนรู้จัก เป็นแค่ทางผ่าน

ก็มีคนมาให้ความสนใจมากขึ้น มันก็น่าชื่นใจดี

ลู่ทางการใช้ชีวิตเปลี่ยนไปเป็นเพื่อการท่องเที่ยวมากขึ้น

คนอัมพวาเองก็ดูท่าทางจะมีความสุขมากขึ้น

แม้แต่บ้านพี่ชายก็ยังกลายเป็นที่บริการเรือท่องเที่ยวไปซะแล้ว

.

.

ปล.1 แต่เรารู้สึกหวงอัมพวาจังเลย

ไม่อยากให้ใครมารู้จักไปมากกว่านี้

เรากลัวว่าเขาจะสวยขึ้นแล้วอีกหน่อยเขาจะเปลี่ยนไปจนเราจำไม่ได้

ปล.2 คนจะขับเรือได้ก็ต้องสอบใบขับขี่เหมือนกันนะ

ปล.3 ขนมที่อัมพวาอร่อยนะ

ปล.4 เขียนไปเขียนมาไม่รู้ว่าจะสื่อถึงอะไรกันแน่งงเองซะละ

รูปจาก http://www.2how.com/board/topic.php?id=8526