11-SEVEn

21 มีนาคม 2550

วันนี้มาฝึกงานวันแรก 555+

3D ยังไม่มีคนมาฝึกเลย ไม่มีเพื่อนคุย

แล้วพี่คนที่เป็นพี่เลี้ยงเราก็ยังไม่มาไม่รู้ไปทำไรอยู่ที่ไหน

แต่ว่าก็ดีที่พี่คนเราไปนั่งข้างๆน่ารักมากๆเลย ( นิสัยไม่ใช่หน้าตา )

สอนอะไรให้ด้วยแต่ว่ายังไงเราก็ไม่รู้จะชวนเขาคุยอะไรดี

เพราะเขาทำงานอ่ะกวนมากเดี๋ยวเขาจะหงุดหงิด

เข้างาน 10 โมงเลิกประมาณทุ่มอิฉันจะกลับบ้านยังไงฟะนี่

ยังดีที่วันนี้แม่มารับแต่ยังไงเขาก็มารับทุกวันไม่ได้อ่ะ

ดีอยากให้กลับบ้านดีนักจะให้มารับทุกวันเลย

กลับถึงบ้านประมาณสามทุ่ม

22 มีนาคม 2550

แม่ไล่ให้มาเปิดบริษัทไม่มีใครเลยยยยย

วันที่สองนี้ดีหน่อยมีเพื่อนเยอะแล้วแต่ว่าก็ยังไม่ใช่แผนกเรา

เพื่อนที่มีก็มาฝึกเรื่องโปรแกรมซะส่วนใหญ่

ที่ดูจะสนิทก็มียอดกับตี้เพราะว่ามาชวนเราคุยก่อน

จริงๆแล้วเขาก็ชวนเราก่อนทุกคนอ่ะ

ตอนเที่ยงไปดูเพื่อนเล่นปิงปองมา

แล้วเราก็คุยถึงเรื่องเล่นสนุกเกอร์ ( ปิงปอง --àสนุกเกอร์ ??? )

ยอด : มันเล่นยากนะเนี่ย

ตี้ : ไอ้ที่เขาเอานิ้วดีดใช่ป่ะ

เรา : เฮ้ยไม่ใช่เขาโยนอย่างนี้ ( ทำท่าให้ดู )

ยอด : ??

ตี้ : อันนั้นเขาเรียกว่าเปตอง

ยอด : แหมตลกกันใหญ่ไปเปิดตลกป่ะพอดีเลย3คนชะชะช่า

555+

เนี่ยพี่จรูญพี่เลี้ยงของเรากลัวเราจะเบื่อเลยเอางานมาให้ทำ

งานหินมากเลยก็เขาให้ทำภูเขาหิน

23 มีนาคม 2550

ก็นั่งทำงานหินต่อไปทำไปดูการ์ตูนที่หมีน้อยโหลดมาไป

นั่งขำกิ๊กๆๆอยู่คนเดียวพี่ๆเขาก็มาสนใจน้องเหมือนกัน

แวะเวียนมาถามว่าสงสัยอะไรมั้ยถามได้นะ

แต่ตอนนี้เรายังไม่สงสัยอะไรอ่ะเพราะมันยังไม่ได้ทำไรมาก

อ้อ ที่บริษัทเลี้ยงข้าวกลางวันฟรีนะ

วันนี้เลี้ยงข้าวขาหมูกับข้าวหมูแดงอร่อย

แล้วก็เป็นวันแรกที่เรากินข้าวหมดนะ

แม่โทรมาหาสามเวลาหลังอาหารเลย

เราก็รู้ว่าเขาเป็นห่วงแต่ว่ายังไงดีอ่ะ

เรารู้สึกว่ายิ่งโตเรายิ่งดูแลตัวเองได้น้อยลงประมาณนั้น

แต่ถึงเราจะรู้สึกอย่างนี้เราก็ดีใจว่ายังไงเขาก็รักเรานะ

26 มีนาคม 2550

มาทำงานสายมาถึงก็จะ 11 โมงละแถมยังเจือกกลับเร็วกว่าเพื่อนเขาอีก

ก็นะพี่จรูญไปเที่ยวไหนไม่รู้ยังไม่โผล่มาให้เห็นเลย

เบื่อๆเลยกลับบ้านดีกว่าออกมาจากบริษัทก็เจอรถ162 ทันที

พอรถเลี้ยวโค้งตรงสี่แยกก็เจอรถ 141 ทันทีเหมือนกัน

พอถึงบิ๊กซีก็เจอรถ 976 แบบว่าไม่ต้องรอเลย

ถึงบ้านเร็วมากป๊างงว่าทำไมกลับเร็ว

อ้อวันนีมีเพื่อนใหม่มาจากเมืองย่าโมคนนึงชื่ออะไรยังจำไม่ได้

เป็นผู้ชายแต่รู้สีกว่าขี้เกรงใจซะยิ่งกว่าเราอีก

ได้รู้มาว่าที่ชั้นสองก็มีการทำมายาเหมือนกันนะเพื่อนของยอดบอก

ตอนนี้เขากำลังทำเรือสุพรรณหงส์กันอยู่

สันเพื่อนของยอดทำหอกอ่ะก็ไม่รู้ว่าอยู่ส่วนไหนของเรือเหมือนกัน

27 มีนาคม 2550

มาเช้ากว่าเมื่อวานหน่อยนึง

ก็ได้รู้จากเพื่อนว่าเขาสอนอาฟเตอร์ด้วยเราไม่ได้เรียนอีกละ

แต่ก็ไม่เป็นไรเพราะพอใช้เป็นนิดๆ

ทำงานหินเหมือนเดิมเก็บรายละเอียดไปเรื่อยๆ

รู้สึกว่ายังทำไม่ได้แบบที่พี่เขาต้องการ

วันนี้จูนเนอร์ (เพื่อนที่มาฝึกงาน)ให้สอนมายาด้วย

ก็สอนแบบงงๆมึนๆกันไปคนมาให้สอนรู้เยอะกว่าคนสอนอีก

แล้วก็นั่งเล่นเกมกบกันมารุมกันเครื่องเดียวสามคนก็ยังเล่นตาย

แต่พอเล่นแบบเผลอๆดันชนะซะงั้น

28 มีนาคม 2550

คิดถึงคนแก่อ้วนๆจังเลยยิ่งฟังเพลงไม่ใช่ก้อนหินยิ่งคิดถึง

สายตาเธอที่ทำให้ซึ้งใจฉันพอรู้คนอื่นก็ได้ไป

แต่ทั้งรู้อย่างนั้นฉันเองยังเผลอไป

ใจมันไม่ใช่ก้อนหินใจมันก็เลยอ่อนไหว

ยิ่งพบยิ่งได้เจอเธอยิ่งรักขึ้นทุกวัน

ใจมีแต่เธอเท่านั้นก็รักเธอมานาน

ต่อให้เอาเหตุผลมาห้ามมัน แต่อารมณ์ก็พาฉันมาจนใกล้

ใจฉันยิ่งรักเธอ

ไม่เจอกันก็นานแล้วจะคิดถึงเราบ้างไหมนะ

ชอบเพลงของวีนัสจัง

ส่วนวันนี้งานก็ยังคงเหมือนเดิมไม่มีไรคืบหน้า

แล้วก็อิ่มหมีพีมันมากเลยเพื่อนไปโลตัสซื้อขนมมาเลี้ยง

29-30 มีนาคม 2550

โดดงานพาหลานไปสมัครเรียนและสอบ

เป็นสองวันที่เหนื่อยมากแล้วก็หวนคิดถึงวันเก่าๆ

เมื่อเก้าปีที่แล้วโอ้ววนานแล้วนะ

สมัยนั้นเรายังไปสมัครเรียนเองทำอะไรๆเองเลย

สมัครเองสอบเองแล้วก็เกือบจะมอบตัวเองด้วย

แต่โรงเรียนไม่อนุญาตแม่ก็เลยต้องไปด้วย

31 มีนาคม 2550

แอบสอดแนมการตรวจธีสิสของรุ่นพี่

โหดมากกก ว่ากระจายคลาวนี้ไม่ชมใครเลย

พี่พรก็ยังโดนว่าพี่อุ๋มก็ด้วยแต่พี่ซีโดนหนักกว่าใครเพื่อน

พี่นูแนวทำหมีโหดแต่แอบติดเรทเล็กน้อย

เรานั่งคุยกะอาจารย์เต้ยนานมาก

แกบอกให้เราคิดธีสิสได้แล้วอืม..ใครๆก็บอกให้เราคิด

เราเองก็คิดว่าถ้าคิดได้ไว้ก่อนก็ดีเหมือนกัน

จะได้มีเวลาเตรียมตัวหาข้อมูลเนอะ

อยากทำเรื่อง sleep or wake up ใน I-Am จัง

แต่ว่าเรื่องมันคงยากไปหน่อย

ชอบเรื่องในการ์ตูนเล่มนี้มากเลยตรงใจดี

วันนี้มีเรากับกั๊กไปดูแค่สองคน

อ้อ.. จารย์เต้ยบอกพี่จรูญว่าเป็นเทพด้วย

ให้เราศึกษาจากพี่จรูญไว้เยอะๆจะได้อะไรดีดี

อืมมม..คนรอบตัวเราที่เรารู้จักเป็นเทพทุกคนเลยรึเนี่ย

1 เมษายน 2550

ไปบ้านยายที่ปราจีนบุรีมาหล่ะวันนี้

เดินทางไปทางรถไฟรีบซะแทบแย่กลัวจะไม่ทัน

แต่ก็ทันจนได้รถไฟขบวนยาวมากกไม่รู้ว่ากี่โบกี้กันนะ

ถึงบ้านยายก็มีเด็กๆมารับตั้งห้าตัวลูกมาหน่ะ

แล้วพอขึ้นบ้านก็เจอลูกแมวในตระกร้าผ้าอีกสี่ตัว

เหอๆๆ