11-SEVEn

20 เมษายน 2550

วันนี้ที่บ.เขาบอกว่าให้เข้างานตรงเวลา ภายใน 10 โมง

จะมีรัฐมนตรีมาเลเซียเข้ามาดูงาน

เราก็อุตส่าตื่นแต่เช้าแต่เกือบจะเข้าสาย กลัวแทบแย่

บริษัทที่เราฝึกงานตั้งอยู่ ถ.นราธิวาสราชนครินทร์

จากบ้านเราก็จะไปได้สองทางคือทางพระรามเก้า กับ ทางสะพานตากสิน

ถ้าไปทางพระรามเก้ารถจะไม่ค่อยติด แต่รถเมล์มาช้าและน้อยมาก

ส่วนทางสะพานตากสินรถเมล์เยอะมากมีหลายสายด้วยแต่รถติด

วันนี้ก็รออยู่นานจนตัดสินใจมาทางสะพานตากสิน

รถติดมากกว่าทุกวันเลย กว่าจะลงสะพานได้ก็ 9.30 แล้ว

ถึงบ.เหลือห้านาทีจะสิบโมง โฮ่ ๆๆ เกือบไม่ทัน

แต่วันนี้ทั้งวันไม่เห็นจะเห็นหน้ารัฐมนตรีเลย

แล้ววันนี้นะ มีกล้องติดตามแมนตลอด ทำไรก็ถ่าย

อ้อ พี่คนที่ถ่ายคล้าย ๆ จารย์เก็ตนิดๆด้วย เราเลยมองบ่อยๆ

ไม่รู้ถ่ายไปทำไรนะ คงจะเหมือนไฟนอลสกอร์แต่เป็นชีวิตเด็กฝึกงานนะ

วันนี้สนุกดี แซวแมนทั้งวัน แต่แมนน่าสงสารนิด ๆ

เพราะอดกินข้าว ข้าวหมดพอดีตอนแมนลงมาจากตึก

มีมี่กับจูนเนอร์เลยต้องพาไปกินข้าที่โลตัส

งานของเราในวันนี้ก็คือ เอารองเท้าคู่เก่ามาโมลใหม่

ศึกษาเรื่องการเจาะ nurb การใส่แสงเงา bump

ทำไปทำมาเพื่อนไม่เชื่อว่าเราทำได้แล้วก็ทำเองด้วย

ก็เวลาเขาถามอะไรเรา เราตอบไม่ได้ซักอย่างนี่นะ

ขอโทษนะที่เราอธิบายไม่เป็นอ่ะ

ถึงวันนี้เราทำงานมาได้ 15 วันแล้วจ้า

23 เมษายน 2550

มาทำงานแต่เช้าเลยวันนี้ แม่ไล่ให้มา

ก็มาเปิดออพฟิตอีกแล้ว

สิ่งที่คิดว่าจะทำในวันนี้ก็คือ ตั้งใจจะขึ้นหน้าคนดู

เพราะว่ายังไม่เคยทำได้เลย วิธีที่พี่ธีสอนมันยากเกินที่เราจะทำได้

ก็เอาหนังสือมาอ่านแล้วก็ลองทำดู

ก็ได้คำแนะนำจากพี่ป้อมว่า ถ้ามีแบบด้านหน้าด้านข้างมาดูจะทำได้ดีขึ้น

แล้วก็บอกว่าแค่นี้เราก็ทำได้ดีกว่าแบบในหนังสือเยอะแล้ว

ให้ขยันฝึกทำมากกว่านี้อีกหน่อย เพราะเรามันขี้เกยจเหลือเกิน

เหอ....เหอ

ตอนบ่าย น้าต่ายบอกว่าให้เราช่วยแต่งร้านอาหารที่จะเปิดใหม่หน่อย

เราก็นะ ไม่เคยทำเลยแต่ก็จะลองดู ที่สำคัญมันได้กะตัง อิอิ...

น้าเขาอยากได้ ความรู้สึกของความสุข สนุกสนาน แล้วก็สีของอาหาร ประมาณนี้

แต่ส่วนที่เราจะทำให้เป็นส่วนของหน้าร้านอย่างเดียว

24 เมษายน 2550

ให้ป๊าถ่ายรูปตัวเราหน้าตรงแล้วก็ด้านข้างให้

จะเอามาทำมายา ลองขึ้นหน้าตัวเองดู

ทำไปทำมา ดูมันจะเป็นเอเลี่ยนนะ ไม่น่าเลย

เรามาก็เจอกอล์ฟคนแรกเลย มาเช้ามากๆ

ทุกเช้าเราก็เลยคุยกับกอล์ฟคนแรก

แต่แปลกที่เขาจะไม่เซ็นชื่อคนแรก กลายเป็นเรามาคนแรกซะงั้น

บ่าย ๆ ก็ลองสเกตหน้าร้านที่จะไปแต่งซะหน่อย

ออกมาก็ธรรมดานะ แต่น้าเขาบอกว่าชอบ

ค่อยดีใจหน่อย

25 เมษายน 2550

เช้านี้เราง่วงมากๆๆๆๆ นั่งรถลงเลยป้ายทั้งสามต่อเลย

ไม่รู้ว่าเป็นไรนะมันรู้สึกว่าล้าแล้วก็ง่วงนอนเกินไป ทำอะไรไม่ไหวเลย

ก็เลยไปแย่งหนุ่มดูหนัง ระหว่างนั้นเอง...

มีเด็กจากไหนเข้ามาดูงานไม่รู้ กลับที่แทบไม่ทัน

ต้องมานั่งเก็กทำงาน เล่นเอาซะมือสั่นเลย

พี่ป้อมสอนการทำเท็กเจอร์ ทำหน้า ทำผิว ทำผม

แบบว่าเราไม่อยากรู้ไรแล้ว มองจอไม่เห็น ง่วงนอนจนปวดหัว

ตอนเย็นชิ่งกลับบ้านซะตั้งแต่ห้าโมงแบบว่าฉันไม่ไหวแล้ว

ตอนกลางคืนพี่ตั้มโทรมาหา แหมนึกว่าตัวโตลืมไอ้ตัวเล็กไปซะแล้ว

พี่ตั้มเป็นพี่ที่เรารู้จักทางเน็ตนะ เสียงน่ารักมากเลย

แต่กลัวว่าจะเหมือนเต้ยไงไม่รู้ ที่เสียงน่ารักแต่หน้าน่ากลัว

อย่าน้อยใจนะ ถึงเต้ยจะหน้าตาไม่ดีแต่เต้ยนิสัยดีมากนะจ้า

26 เมษายน 2550

เที่ยงวันนี้ออกไปกับยอด ตี้แล้วก็ซันนี่ ไปกินส้มตำกัน

ตี้มันคิดถึงบ้านเลยชวนไปกินส้มตำปลาร้า

ร้านที่ไปกินก็ใกล๊ ใกล้ แค่ตรงข้ามกะบริษัทเอง

ก็นะถึงแม้ว่ามันจะตรงข้ามแต่ยังไงมันก็คนละฝากถนน

แล้วแถมบ.ยังอยู่กึ่งกลางระหว่างสะพานลอยสองอันอีก

กว่าจะเดินไปถึงร้านส้มตำเราก็ดำเมี่ยมเลย

ตอนบ่ายมีฝาหรั่งมาดูงาน ในขณะที่เรากำลังเล่นเน็ตกะแมนอีกแล้ว

แมนยืมเครื่องเรารีโมทเซิฟเวอร์ของตัวเองอ่ะ

มันมีปัญหาอะไรซักกะอย่างนึง เว็บโหลดบิทอ่ะ

แมนนี่เทพมากๆ นับถือเลย แล้วเพื่อนแมนก็แกล้งแฮกเวบตัวเอง

เราเห็นแล้วก็ขำแต่แมนงี้ตกใจมากเลย เหอๆๆ

เป็นเราเราก็ตกใจเน้อ โดนแกล้งยังงี้ไม่ดีเลย

ตอนเย็นฝนตก ฟ้าแลบ ฟ้าร้อง ฟ้าผ่าน่ากลัวชิบเลย

เพิ่งเคยเห็นจะจะ ก็เลยต้องขึ้นแท็กซี่กลับบ้าน

ดันเจอคนขับกวนตีนอีก ทำจิจ๊ะน่ารำคาญมากเลย

ฝนตกรถติด หงุดหงิดก็รู้อยู่นะ แต่มาทำท่างี้ใส่ผู้โดยสารไม่ดีเลย

แถมยังไม่มีตังทอนเราอีก ให้เราไปแลกมาให้ฝนก็ยังตก

แล้วยังมาทำหน้ากวนตีนใส่เราอีก ยังงี้ก็โดนดิ

เราก็กวนตีนกลับเท่านั้นเอง หมู่นี้นิสัยเดิมตั้งแต่เด็กเรากลับมาแล้ว

27 เมษายน 2550

โทรไปสั่งให้คนที่ร้านทาสีไว้ให้

วันนี้เราก็โดดงานอีกละ ไปดูของแต่งร้าน

ร้านที่จะแต่งอยู่เกือบ ๆ จะชายแดนกรุงเทพโน่นแน่ะ

ก็มีที่ถูกใจบ้างนะ แต่ไม่ถูกเงินเลย

เลยต้องดูหลายที่เลยแล้วก็ติ๊กพวกราคาไว้

เจอคนที่อยากเจอและไม่อยากเจอในเวลาเดียวกันอีกตะหาก

เจอแล้วมีแต่เรื่องยุ่งยากแต่นะ มันสนุกดีตรงที่ได้แกล้งคนนี่แหล่ะ

คุยเรื่องแต่งร้านจนดึกยายเม้าเลยไม่ให้กลับบ้าน

ฝนก็ตกใหญ่ เราคิดว่าเป็นครั้งแรกที่เรากลัวฝนโดยเฉพาะฝนเมืองกรุง

แล้วก็โทรศัพท์ลำโพงเสีย พรุ้งนี้คงจะได้เอาไปซ่อม

เราไม่ได้ยินคนที่พูดด้วย แต่เขาจะได้ยินเรา มันเป็นอีกแล้วครับพี่น้อง

มีธุระอะไรกับเค้า ตะเองก็โทรเข้าบ้านละกันนะ

28 เมษายน 2550

รีบกลับหอมาแต่งตัว วันนี้จะไปดูงานรุ่นพี่

พอไปถึงวังท่าพระเจอน้องๆกะเพื่อนๆเยอะเลย

วันนี้ดูงานที่ห้องพี่เต๋ย ห้องนี้นะ ตรวจนิ่มมาก ชอบ

ถ้าเลือกได้เราขออยู่ห้องนี้ดีกว่า

ไปกินปอเปี๊ยะกับอุ้ย (น้องฮับ)แล้วก็เพื่อนอุ้ยอีกคนชื่อไรจำไม่ได้

แล้วก็ไปวัหลัง ไปธรรมศาสตร์ เดินเล่นกัน

น้อมันจะไปดูสาว ๆ คาวาอี้ ( น่ารัก ๆ )

กลับมาอีกทีเขาตรวจงานกันเสร็จแล้วซะงั้น

29 เมษายน 2550

วันนี้ได้ฤกธ์แต่งร้านแล้ว สีแห้ง ของที่สั่งไว้ก็มาส่งแล้ว

อากาศดีมาก ๆ สดชื่นดี งานก็เสร็จไปเยอะเลย

ทั้งเลื่อยไม้ ทาสี แล้วก็แต่งร้าน สบายมาก

แต่ไม่ได้ทำเองทั้งหมดหรอกนะ มีคนช่วย

คาดว่าวันอังคารนี้คงเสร็จนะ เพราะจะได้หยุดอีกวัน

ค่าจ้างในการทำงานครั้งนี้ น้าจ่ายเป็นแพคเก็ตทัวร์สิงคโปร์

ดีจายยยยยมาก ถูกใจล๊าย..หลาย น้าเอ้ย

แต่ไม่รู้จะได้ไปเมื่อไหร่อ่ะดิ

30 เมษายน 2550

ฝนตกตั้งแต่เช้า

ไม่ชอบฝนเลย

วันนี้อาจารย์ของหนุ่มมาตรวจที่ฝึกงานแล้ว

พาเพื่อนๆเขามาด้วย

ตอนแรกเรานึกว่า พ่อใครมาหาซะอีก

ลุคมันเป็นอย่างนั้นนะ

อาจารย์อั้มเมื่อไหร่จะมาตรวจเราซะทีนะ

กลัวจะมาตอนที่เราเลิกฝึกแล้วออ่ะดิ

เพราะนับวันดูแล้วเลยกะว่าจะเลิกพร้อมหนุ่ม

ปล1. แพรว แทก อะไรเราหน่ะฮะ

ปล2.คือว่าตอนนี้ได้แพคเก็ตทัวร์สิงคโปร์แล้ว

แต่ว่ายังไงก็ยังต้องหาพอคเก็ตมันนี่อยู่อีก

ก็เลยคงอีกนานกว่าจะได้ไป

เศร้า