11-SEVEn

7 พฤษภาคม 2550

วันหยุดชดเชยวันฉัตรมงคล

นอนตีพุงอยู่บ้านนั่นแล

8 พฤษภาคม 2550

พี่ล้งสอนเซ็ทกระดูกช่วงตัวด้วยการใส่โค้ท

หรือ expression

ทำไปทำมาโคตะระงงเลยกลับมาใช้ set driven key เหมือนเดิมดีกว่า

มีเพื่อนใหม่พาตัวมาให้รู้จักอีกหนึ่งคน ชื่อ หยุ่น

ฝึกงานโมเดลอยู่ชั้นสอง ดูเขามีงานมีการทำดีจัง

9 พฤษภาคม 2550

มาแต่เช้าอีกแล้วครับพี่น้อง

แม่น๊า ชอบให้มาเปิดบริษัทเรื่อยเลย

นั่งทำอีกระดูกเมื่อวานนั้นแล

ยังมั่วไม่หายเลย แก้ยากด้วย

วันนี้วันเกิดแฟนเก่าเราก็เลยโทรไปอวยพร

แล้วก็โดนจิกว่า ยังจำได้อยู่อีกเหรอ นึกว่าลืมกันไปแล้ว

เราก็เลยว่า ตะเองแหล่ะที่หายหน้า หายตาไปก่อนเอง

มันก็ช่วยไม่ได้หรอกถ้าหากว่าเค้าจะลืม

เลิกกันมาตั้งนานแล้ว ยังเป็นตะเอง กะ เค้า อยู่เลย

ทะเลาะกะตะเองมันสนุกดีง่ะ

ไม่ได้เป็นแฟนกันแล้วก็เป็นเพื่อนกันก็ดีนะ

บ่ายๆตี้กับยอดมาลาบ.แล้วบอกว่าวันนี้วันสุดท้าย

รีบออกกันจังเลย น่าจะอยู่ด้วยกันจนจบ

เห็นว่าจะรีบไปทำหุ่นยนตร์ลงแข่ง ทำกันจนจะไม่ได้นอนกันอยู่แล้ว

ยังไงเราก็เอาใจช่วยอยู่นะ ขอให้ชนะ

10 พฤษภาคม 2550

ย่าไม่สบาย ที่บ้านก็เลยส่งตัวแทนไปเยี่ยม

นั่นก็คือเราเอง หยุดงานอีกแล้ว

อาทิตย์นี้คงทำงานได้แค่สามวัน แล้วเมื่อไหร่ชั่วโมงจะครบเนี่ย

ฝนที่บ้านย่าตกชุ่มฉ่ำมาก ย่าก็ค่อยยังชั่วแล้วหล่ะ

เพราะด่าเราได้แล้ว เหอ .... เหอ

แล้วตอนที่ฝนตกนั้นเราก็คิดถึงใครคนนึง

แล้วเขาก็โทรมาพอดี เหมือนรู้ว่าเราคิดถึง

และที่แปลกอีกอย่างคือ สำหรับคน ๆ นี้เรามักจะคิดถึงเฉพาะตอนฝนตก

โดยเฉพาะว่าถ้าอยู่กรุงเทพตอนกลางคืนแล้วฝนตก เราจะคิดถึงเขามากกว่าปกติ

ไม่รู้ทำไม

11 พฤษภาคม 2550

ให้พี่ล้งสอนเซ็ทกระดูกมือ กระดูกก็เยอะเชี๊ยะ

ไอ้ ชี้ กลาง นาง ก้อย ไม่งงนะ มางงนิ้วโป้ง

ทำนานมาก ใช้เวลาทั้งวันตั้งแต่เช้าเลย

แล้วแถมทำไปทำมาค่าที่เซ็ทไว้มันเลื่อนได้ไงไม่รู้

ตอนที่แก้งี้มึนเลย เพราะเลขมันเป็นทศนิยมหมด

วันนี้ก็เป็นวันสุดท้ายของหนุ่ม ไปอีกคนละ

สงสัยจะรีบกลับโคราชไปหาแฟน เหอ..เหอ

แล้วตอนแรกก็บอกเอ้ย ปาออกพร้อมกันดิ เนี่ยเราจะออกวันที่ 18

คือตอนแรกเรากะว่าจะหยุดทำงานวันที่ 15 หน่ะ

แล้วนี่ยังไงออกก่อนเราเฉย แล้วไอ้ที่คุยกันไว้อ่ะ หายไปไหนแล้ว

12 พฤษภาคม 2550

กะว่าจะตื่นสาย ๆ ซะหน่อย แม่ก็ปลุกให้ไปดูหอ

ตอนแรกไปดุแถวพาต้า ลูกเพื่อนป๊าเขาพักอยู่ไง ก็เลยให้ที่อยู่มา

ไปถามวินมอไซแถวนั้นมันบอกว่าให้เดินผ่านม่านรูดเข้าไป

เราก็เลยบอกป๊า ไม่เอาที่นี่ แน่ๆ ไม่ต้องไปดูแล้ว

แล้วก็ไปดูที่พรานนกกัน แม่เขาติดใจหอสีชมพูมาก

บอกว่าอยู่ที่นี่ก็จะดี ใกล้ดี แต่เราก็ต้องดูเมทด้วยอ่ะนะ

ก็เลยโทรไปถามแพรวก่อน เจ้ยังไม่ตื่นเลยแต่ก็คุยพอรู้เรื่อง

สรุปว่าก็เลยมาดูกัน แล้วก็ไปดูหอที่ญาติแพรวเคยอยู่ด้วย

ห้องใหญ่กว่าที่แรกแต่ไม่มีเครื่องเรือนอะไรเท่าไหร่

แล้วเรื่องลำบากก็มาถึงเมื่อทั้งแม่และแพรวให้เราตัดสินใจเลือกซะงั้น

คิดหนักเลยเรา ก็ตกลงว่าเอาที่ญาติแพรวเคยอยู่ละกัน

มันก็ไม่ไกลกันเท่าไหร่ นั่งรถต่อเดียวก็ไปเรียนได้ละ

กลับบ้านมาไข้ขึ้นซะงั้น หมอให้นอนโรงพยาบาลเลย

13 พฤษภาคม 2550

ไม่ได้ไปโรงเรียนเลย อุตส่านัดกะเพื่อนไว้ซะดิบดี

นอนโรงพยาบาลเบื่อมาก นางพยาบาลก็ดุ๊ ดุ

เอาโทรศัพท์มาเล่นก็ไม่ได้ หนังก็ไม่เปิดให้ดู

หมอบอกว่าเราเป็นไข้เลือดออกละ แต่ดีที่มาเร็ว

โตแล้วยังเป็นอีกเน้อ

14 พฤษภาคม 2550

หมอบอกว่าน้ำเกลือหมดขวดให้กลับบ้านได้

กว่าจะหมดก็บ่ายแล้ว เพราะเปลี่ยนตอนสายแล้วอ่ะ

นอนเพดานเล่นไปอีกครึ่งวัน

แม่ว่าสาธารณสุขเขาส่งคนมาพ่นยาฆ่ายุงแถวบ้านด้วย

หง่ะ

15 พฤษภาคม 2550

แล้วเราก็ดื้อมาทำงานจนได้

ก็อยากจะให้มันจบภายในสัปดาห์นี้เพราะค่อนข้างเบื่อแล้ว

คุณหยุ่นมาคุยด้วยแต่วันเพราะชั้นล่างร้อนมาก

นั่งเรื่อย ๆ เปื่อย ๆ ทำงานไป ไม่ได้มีสาระเลย

คุยกะพี่ชูเรื่องธีสิส เรื่องชีวิตวัยเรียนสนุกไปเลย

เราคิดว่าพี่เขานิสัยค่อนข้างคล้ายเราทีเดียว

เช่นเรื่องเวลาใครชวนคุยก็จะคุยกับเขาแต่ถ้าไม่มีก็นั่งทำงานไปเรื่อยๆ

ไม่ค่อยมีเรื่องพูดกับใคร

แล้วพี่เขาก็บอกเราเองว่าเขาสนใจแต่ตัวเอง

ตอนเย็นเราเบื่อมากเลยไปนั่งจิบชาไปพลางชมถนนไปพลาง

เจอหยุ่น (อีกแล้ว) เขาว่าพรุ้งนี้จะไปกินเลี้ยงกัน เราจะไปไหม

แล้วก็เนี่ยหิวข้าวมากเลย จะแอบพี่ไปกินข้าว

หลังจากที่หยุ่นไปสักพัก พี่อาร์ทลงมาพอดี

เกือบไปแล้วมั้ยหล่ะหน่ะ

16 พฤษภาคม 2550

ในที่สุดเราก็ตัดสินใจไปกินเลี้ยงกับเพื่อนจนได้

ร้านชิโนดะ บุพเฟ่อาหารญี่ปุ่น ซอยเอกมัย ไกลโคตร ๆ

เราไปรถมีมี่กับแมนกับจูนเนอร์ รถติดมาก

เราคิดว่าเออ แม่งวันนี้จะไปถึงป่าวว่ะเนี่ย

พอไปถึงนะสั่งแล้วก็กินอย่างเดียวเลย ไม่พูดไม่จากับใคร

399 ต้องเอาให้คุ้ม

พักช่วงกิน พักคุยกันก่อน แต่ละคนก็แนะนำตัวกัน

แล้วเราก็รู้จักกันมากขึ้นจากเดิมที่เห็นกันแต่หน้า

วันนี้ก็เม้าท์แตกกันไปคุยกันไปก็รู้สึกเหมือนว่ารู้จักกันมานานเลย

และในงานนนี้เราก็เจอฮอร์นเพื่อนเก่าของเทพแซมด้วย

เป็นคนทีพี่ที่ทำงานเคยทักเราว่าเป็นเขานั่นเอง

มีเพือนจากที่อื่นมาแจมด้วยชื่อเก่ง ฝึกงานที่ช่องสามที่เดียวกับออฟเลย

เขาก็ถามเราว่า ทำไมเราไม่ฝึกที่เดียวกับออฟหล่ะ

ก็โดนเราตอบไปว่า แล้วทำไมเราต้องฝึกงานที่เดียวกับออฟด้วยหล่ะ

แห่ะ ๆ โดนเรากวนตีนไปหนึ่งดอก

เสียดายแทนคนที่ออกไปแล้วด้วย น่าจะได้มานั่งคุยกันอย่างนี้

ความรู้สึกเรา เหมือนนัดบอดเลยง่า

17 พฤษภาคม 2550

เราแอบลงไปเที่ยวข้างล่างแหล่ะวันนี้

ไปดูคนอื่นดิเขาทำไรกันมั่ง

โอ้โห งานที่ทำดีอ่ะ เราอยากทำโมเดลบ้าง

แต่ก็นะเกือบจะหมดเวลาละ กลับข้างบนไปทำหุ่นเดินให้เสร็จดีกั่ว

18 พฤษภาคม 2550

วันนี้วันสุดท้ายแล้ววว เรากะฮอร์นออกวันนี้แหล่ะ

เพื่อน ๆ นัดมาถ่ายรูปกัน สนุกมากเลย

งานเราก็ไม่ได้ทำไรมาก เรนเดอร์งานที่ทำเมื่อวาน

จัดคอมโพสิตงานที่เรนเดอร์มาด้วยก็เสร็จละ

นอกนั้นก็อู้ทั้งวัน

มาคิด ๆ ไป น่าจะรู้จักกันเร็วกว่านี้นะ จะได้คุยกันมากขึ้น

ตอนเย็นไปกินข้าวก่อนกลับบ้านกับป๊อบกับคุณ หยุ่น สุทธิชัย

แหมนึกว่าจะเลี้ยง สุดท้ายก็เลี้ยงตัวเอง

รวม ๆแล้ว วันนี้เป็นวันที่รู้สึกดีอีกหนึ่งวัน ท้องฟ้าสวยด้วยนะวันนี้

บทสรุปการฝึกงาน

กับ 240 ชั่วโมงที่ได้ไปฝึกงานที่อิเมจิแมกซ์แล้วทำให้เราต้องเรียนรู้อะไร ๆ หลายอย่าง เช่น การทำงาน เทคนิค ความรุ้ ความสัมพันธ์กับเพื่อนร่วมงาน รุ่นพี่ เจ้านาย กฎกติกาของบ.ซึ่งทุกอย่างเราทำได้อย่างค่อนข้างแหกกฎ ไปทำงานเฉลี่ยสัปดาห์ละ 3 วัน บางทีก็สี่วันสองวัน เขาไม่ให้เล่นเน็ท ฉันก็แอบหาวิธีเล่น แล้วแถมโดนว่าว่าแฮกเครื่องพี่อีกแค่เข้าแชร์เอง พี่สอนเราง่วง อะไรเหล่านี้ ทำเรื่องไว้เยอะเหมือนกันแต่ฉันไม่แคร์กลัวอย่างเดียวว่าพี่จะไม่ให้ผ่านเอา คงผ่านแหละ เขาคงไม่อยากเอาไว้ ไปๆได้ซะก็ดี พี่ที่นี่ใจดี เข้างานบ่ายสองก็ไม่ว่าเดินกินขนมกันทั้งวัน บางทีก็ชวนน้องตีปิงปองอีกตะหาก เราทำงานแผนก 3D แต่ไปเจ๋อฝ่ายโปรแกรมบ่อย ๆ จนคนอื่นเขาคิดว่ามาฝึกโปรแกรมซะแล้ว แล้วก็สามวันสุดท้ายมันเป็นอะไรที่ดีมาก อู้เดินไปคุยกะเพื่อนใหม่ทั้งวัน คุยกันเหมือนรู้จักกันมานาน คุยไปคุยมาคนนั้น คนนี้ก็เพื่อนเก่าของเพื่อนที่คณะซะงั้น แหมโลกมันกลมจริง ๆ ทุกสิ่งคือการเรียนรู้แหล่ะนะ การเรียนกับชีวิตจริงมันอาจจะไม่สัมพันธ์กันแต่ทุกอย่างปรับเปลี่ยนเพื่อที่จะมาใช้ร่วมกันได้