11-SEVEn

สองสามวันนี้หงุดหงิดมากกกกกกกกก

เริ่มมาจากวันจันทร์ เสี่ย โทรมาบอกว่าเดี๋ยววันพุธไม่มาสอนนะจะไปถ่ายหนัง

เราก็ถามย้ำแล้วย้ำอีก ว่าไม่มาแน่นะ จะได้บอกเพื่อน

เราก็บอกเพื่อนไปตามนั้น เพื่อนดีใจมากมาย

แล้วก็โทรไปบอกแม่ว่า เนี่ยวันพุธอาจารย์ไม่สอนให้นัดหมอให้ด้วย

เพราะปวดหลังมาก วันอื่นไม่ว่างไปเลย ว่างเมื่อไหร่ก็ต้องรีบนัด

ส่งงานอาจารย์รวิทัต เขียนซับเจคตกไปตัวเดียวไปอยู่ในถังขยะเลย

ดีนะให้ส่งใหม่อีกรอบได้

.

วันอังคาร เสี่ย โทรมาบอกเราอีก จะมาสอนแล้วนะ กลัวเดี่ยวสอนไม่ทัน

คือถ้ายังไม่แน่ใจไม่ต้องมาบอกได้มั้ย

เราต้องโพสในบอร์ดบอกเพื่อนแบบด่วนเลย เพื่อนก็ไม่ค่อยจะได้ดูบอร์ดกัน

แล้วเอาขึ้นเอ็มไว้อีก เพื่อนก็ไม่ออนกัน โทรศัพท์ก็โทรออกไม่ได้ไม่มีตัง

ก็วัดดวงเอาละกันใครรู้แล้วจะไปได้บ้าง ทำงานเสร็จกันรึเปล่า

คือ เราพอบอกเพือนไป เราก็ต้องโดนเพื่อนบ่น เพราะงานไม่เสร็จ แต่ละคนนั่งชิวกันไปแล้ว

ถ้าเราบอกยกเลิกหมอ เราก็จะโดนแม่บ่น

ถ้าเราไม่ไปเรียนเราก็โดนเสี่ยบ่น งานเราก็ยังไม่เสร็จ

สุดท้ายเราก็เลือกไปทางแม่

.

วันพุธไปหาหมอ เรื่องปวดหลัง

หมอบอกว่าเราไม่น่าจะเป็นอะไรมาก กล้ามเนื้อน่าจะอักเสบ

ให้เอายาที่แรงกว่าเดิมมากินอีกขนาน ถ้าคลาวหน้านี้ยังไม่หายให้ไปเอ็กซเรย์ได้

เราหาหมอมาสามครั้งแล้วนะ ยังบอกกล้ามเนื้ออักเสบอยู่อีก

เบื่อโรค เบื่อหมอ เบื่อยา

แล้วเราก็ไม่ได้เอาโทรศัพท์ติดตัวมาด้วย คนโทรมากระหน่ำเลย ทั้งเพื่อน ทั้งเสี่ย

ดึกเสี่ยก็โทรมาบ่นอีก ว่าทำไมไม่มา นัดไม่เป็นนัด เรียนไม่เป็นเรียน

ทำไมเราเป็นแบบนี้ เรางี้คุยโทรศัพท์กะเขานี่อย่างโมโหอ่ะ

อย่างกะคนทะเลาะกัน ถึงเราจะโมโหเขาไม่สนใจหรอก

ไม่เคยจะสนใจความรู้สึกคนอื่นเลยซักกะนิด

.

ขอบ่นหน่อยเหอะ

เซ็งอีหลี