11-SEVEn

ตอนไปสัมภาษณ์งานเราอธิฐานกับพระพิฆเณศวรว่า " ถ้างานนี้เหมาะกับลูกขอให้ได้งาน "

แล้วก็บอกกับตัวเองว่า อธิฐานเรียบร้อยแล้วที่เหลือก็ขึ้นอยู่กับตัวเองแล้ว สู้ๆ 

ประมาณนั้น 

เมื่อวานไปคุยรายละเอียดเรื่องการทำงาน การเซ็นสัญญามาเลยไปไหว้ขอพรท่านมาด้วย

.

.

.

แต่เรื่องสัญญารู้สึกหนักใจนิดๆ ก็เขาให้หาคนค้ำประกัน

เราละเบื่อมากเลยทำไมต้องหาด้วยนะ

ก็เพราะเราไม่ชอบรบกวนใคร แล้วเราก็ไม่ค่อยรู้จักใครที่จะมีตำแหน่งหรือมีเงินอะไร

โทรไปถามคนที่รู้จักเขาก็ไม่มีเอกสารบางอย่างที่จะมาค้ำให้ เพื่อนก็เงินเดือนไม่ถึง

แหม ... คนจะทำงานก็ยังจะมีอุปสรรค ... เฮ้อ

ตอนนั้นกลับบ้านรู้สึกโหวงเหวงพิกล คงเพราะกินข้าวไม่ลงด้วยมั้ง*

แต่อุปสรรคก็มีไว้ให้ข้ามไป  

555+ ลืมคิดไปว่าที่บ้านเราก็พอมีกิจการนี่หว่า ให้แม่ค้ำให้ก็ได้ นั่งกลุ้มทำไมเนี่ย

คือที่บ้านเปิดร้านขายของเล็กๆ กะหอพัก แล้วบ.เขาจะเอาเอกสารนู่นนี่

แล้วเราก็ไม่รู้ว่าที่บ้านมีใบจดทะเบียนพาณิชย์อยู่ด้วย ใบที่บ.เขาอยากจะได้

ก็เพราะเราได้ยินจากพี่ที่โทรไปหาตอนแรกว่าใบทะเบียนพาณิชย์อะไรนี่ค่าจดมันแพง

เค้าก็เลยไม่จด เราก็เลยคิดว่าที่บ้านก็คงจะไม่จดด้วย แต่น้าเราบอกว่าค่าจดมันไม่กี่บาท

เหอะๆ ...

สรุปว่าเราข้ามอุปสรรคได้แล้วละนะ 55+

.

.

.

*เรื่องที่เรากินข้าวไม่ลง ความจริงเราก็กินนั่นแหล่ะ แต่มันขย้อนออกมา 

ใช้คำว่าขย้อนเลย 55+

เรากินข้าวแล้วเรารู้สึกว่ากลืนไม่ลง พอเริ่มเคี้ยวนานๆมันจะรู้สึกว่าอยากจะอ้วก

จากนั้นมันจะมวนๆท้อง ท้องไส้เริ่มปั่นป่วน สุดท้ายมันก็อ้วกออกมา

พออ้วกออกมาแล้วก็จะรู้สึกดีขึ้นนิดหน่อย แต่ก็กินอะไรต่อไม่ได้แล้ว

ทีนี้เรามานั่งคิดๆดูแล้วว่า คนที่เรากินข้าวด้วยนี่แหล่ะเป็นตัวการ โทษซะเลย

เขาทำให้เรารู้สึกเครียดโดยไม่รู้ตัว เพราะทุกๆครั้งที่เราไปกินกะคนๆนี้

มันจะต้องเป็นอย่างนี้ เกือบทุกครั้ง (จริงๆมันอาจจะไม่เกี่ยวกับเขาก็ได้ เนอะ)

เฮ้อ ... ทั้งที่อยากกินข้าวให้อร่อย คุยกันดีๆแท้ๆ

.

พรุ้งนี้จะไปหาหมอตรวจสุขภาพ แล้วละค่ะ

ดูซิว่าจะเป็นโรคอะไรบ้าง หุหุ